Współczesne urządzenia mobilne umożliwiają wykonywanie wielu różnorodnych czynności, w tym przeglądanie Internetu, odtwarzanie materiałów wideo, granie, wysyłanie i odbieranie SMS-ów, a także korzystanie z usług lokalizacji. Coraz większa popularność sieci bezprzewodowych oraz sieci komórkowych umożliwiających szybki przesył danych oznacza, że w przyszłości urządzenia mobilne będą również wykonywać gros innych, wymagających obliczeniowo zadań, które do tej pory pozostawały domeną tradycyjnych komputerów osobistych. Tablety i smartfony umożliwiają odtwarzanie filmów w wysokiej rozdzielczości (1080p), uruchamianie gier i odtwarzanie filmów w technologii Flash, obsługę bogatych wizualnie gier, edytowanie materiału wideo, symultaniczne pobieranie, kodowanie i przesyłanie materiału wideo w wysokiej rozdzielczości, a także prowadzenie wideo-konferencji realizowanych w wysokiej rozdzielczości i w czasie rzeczywistym.

Obecna generacja procesorów mobilnych nie jest w stanie sprostać ogromowi tych zadań, gdyż wymagają one wysokiej wydajności. Uruchomienie wielu aplikacji jednocześnie lub jednego, acz wymagającego programu (czyli np. gry, aplikacji do wideo-konferencji, czy też aplikacji do edytowania materiałów wideo) na urządzeniu z procesorem jednordzeniowym skutkuje drastycznym spadkiem wygody użytkowania. Inżynierowe projektujący urządzenia mobilne stosują szereg technik mających na celu zwiększenie wydajności procesora centralnego: używają szybszych i mniejszych półprzewodników, zwiększają częstotliwość zegara i napięcie rdzenia, a także montują większe rdzenie lub więcej pamięci podręcznej układu.

Zwiększenie rozmiaru rdzenia czy ilości pamięci podręcznej procesora centralnego zapewnia wzrost wydajności, tego zabiegu nie można stosować jednak w nieskończoność. W pewnym momencie projektanci urządzeń mobilnych napotykają barierę: duże układy wydzielają zbyt wysoką temperaturę. Trudności w jej odprowadzeniu sprawiają, że dalsza rozbudowa staje się niepraktyczna. Według podstawowych zasad fizyki półprzewodnikowej, zwiększenie wydajności pracy i napięcia w urządzeniach opartych na półprzewodnikach skutkuje wykładniczym wzrostem poboru energii. Zwiększenie wydajności poprzez podniesienie częstotliwości zegara oraz napięcia układu skutkowałoby więc drastycznym skróceniem czasu pracy na akumulatorach. Należy również pamiętać, że procesory zużywające więcej energii wymagają zastosowania odpowiednio większych układów chłodzenia, co wymusza niepożądany rozrost gabarytów urządzenia. W obliczu tych faktów można stwierdzić, że proces zwiększania częstotliwości zegara procesora w celu zaspokojenia potrzeb coraz bardziej wymagających aplikacji mobilnych nie jest rozwiązaniem możliwym do zastosowania w przyszłości.