"Przez 20 czy 30 lat usiłowano zbudować robotyczne dłonie, jednak rzadko były one w stanie wykonać zadania wymagające zręczności" - mówi Robert D. Howe z harvardzkiego BioRobotics Laboratory. "W realnym świecie zarówno roboty, jak i ludzie mają trudności z ustaleniem zależności pomiędzy ich dłonią a obiektem, który chcą chwycić. Ludzie kompensują to jednak otwierając dłoń i przesuwając palce po przedmiocie zanim zamkną dłoń i go chwycą".

Tradycyjnie budowane sztuczne dłonie wyposażone są w wyspecjalizowane sensory. Są bardzo drogie, a jednocześnie wolne, gdyż przed wykonaniem najprostszych zadań muszą uporać się z serią obliczeń. Naukowcy postanowili przeprojektować dłoń tak, by automatycznie modyfikowała błędne ruchy i mogła chwycić przedmioty o różnych kształtach.

Pod koniec lat 80. Robert Full, profesor z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, zaczął analizować mechanizmy, które pozwalają karaluchom biegać po nierównych powierzchniach. Biorąc pod uwagę ich miniaturowe mózgi, nie mogą w takim tempie obliczać swoich ruchów. Okazuje się jednak, że mają elastyczne i sprężyste nogi, dzięki którym automatycznie dostosowują się do podłoża. Full skonstruował wówczas ośmionogiego robota, który niczym karaluch pokonywał nierówne powierzchnie z niespotykaną dotąd wśród robotów szybkością.